ชายชราแซ่อู๋ฝืนปั้นรอยยิ้ม ทว่ากลับดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอธิบาย
“ผู้อาวุโส ผู้น้อยสมองเลอะเลือนไปชั่วขณะ จึงได้พลั้งปากพูดจาเหลวไหลออกไป หวังว่าผู้อาวุโสจะโปรดเมตตา ละเว้นผู้น้อยสักครั้งเถิด…”
ตอนนี้มันแทบอยากจะตบปากตัวเองสักหลายๆ ฉาด!
หากรู้แต่แรก ต่อให้ให้ความกล้ามาอีกสิบเท่า มันก็คงไม่กล้าพูดจาเช่นนั้นออกไปหรอก!
คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็พากันเงียบกริบดั่งจักจั่นฤดูหนาว ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว
“พูดจาเหลวไหล?”
สีหน้าของนักพรตเฮ้อหลิงราบเรียบ แฝงไว้ด้วยความเย็นชาของผู้ที่อยู่สูงส่งเหนือใครและกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย
“แค่พูดจาเหลวไหล ยังกล้าคิดจะฆ่าศิษย์ยอดเขาโอสถของข้า แล้วถ้าเจ้ามีสติครบถ้วนดี ไม่คิดจะถล่มยอดเขาโอสถของข้าเลยรึ?”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตัวกาลกิณีอย่างเจ้า ตายๆ ไปซะก็ดี จะได้สะอาดหูสะอาดตา!”
แย่แล้ว!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราแซ่อู๋ก็หนังหัวชาหนึบ รู้ตัวทันทีว่าท่าไม่ดี มันไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังกลับเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิต
