แสงวิญญาณสายหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นบนร่าง ห่อหุ้มตัวมันไว้ แปรเปลี่ยนเป็นแสงหลบหนีสีเขียวอมขาวพุ่งทะยานออกไป ชั่วพริบตาก็หนีหายไปไกลลิบ
“วิชาหลบหนี…”
นักพรตเฮ้อหลิงแค่นเสียงเย็น ยืนนิ่งมองภาพนั้นอย่างสงบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะลงมือเลยแม้แต่น้อย
กรู๊!
ทว่านกกระเรียนขาวพาหนะของเขากลับส่งเสียงร้องกังวาน เสียงนั้นดังกึกก้องไปไกลนับร้อยลี้ มันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กางปีกสยาย แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีขาวพุ่งแหวกอากาศออกไป
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
สายลมแรงพัดกระหน่ำ
นกกระเรียนขาวตัวนั้นไล่ตามแสงหลบหนีของชายชราแซ่อู๋ไปได้ทันด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ! ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
มันสะบัดปีกทั้งสองข้าง ปราณกระบี่ที่ดูราวกับขนนกนับพันนับหมื่นสายก็พุ่งทะยานออกไป แต่ละสายล้วนประดุจกระบี่บิน แสงวิญญาณไหลเวียน พุ่งเข้าทิ่มแทงแสงหลบหนีนั้น
กระบวนท่านี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าวิชาเทวะที่ชายชราแซ่อู๋ใช้โจมตีกู้หย่วนเสียอีก!
ท่ามกลางแสงกระบี่ที่ไหลเวียน แสงหลบหนีของชายชราแซ่อู๋ก็ถูกฉีกกระชากอย่างง่ายดาย แตกกระจายกลายเป็นเศษซากปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
