ระหว่างนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนสั้นๆ ก็ดังเล็ดลอดออกมา
เมื่อนกกระเรียนขาวบินกลับมา ที่จะงอยปากยาวๆ ของมันก็คาบถุงเก็บของใบหนึ่งมาด้วย ก่อนจะร่อนลงสู่มือของนักพรตเฮ้อหลิง
เมื่อเมิ่งหง ซูเสี่ยวเยว่ และเว่ยชวนได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ร่างกายก็แข็งทื่อ หนังหัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
ผู้ฝึกยุทธระดับเทียนเหรินที่อยู่ระดับเดียวกับพวกเขา กลับถูกสังหารอย่างง่ายดายปานนี้เชียวหรือ!
แม้กระทั่งตัวนักพรตเฮ้อหลิงเองยังไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำ เป็นเพียงแค่สัตว์พาหนะที่เลี้ยงไว้ลงมือเท่านั้น
เมื่อเห็นสายตาของนักพรตเฮ้อหลิงตวัดมองมา ซูเสี่ยวเยว่ก็รีบเก็บอาการยั่วยวนชวนหลงใหลเมื่อครู่ไว้ ย่อตัวคารวะอย่างอ่อนช้อย
“ผู้น้อยซูเสี่ยวเยว่ ขอน้อมคารวะท่านนักพรตที่เคารพ!”
นักพรตเฮ้อหลิงเมินเฉยต่อรูปโฉมอันงดงามเย้ายวนของซูเสี่ยวเยว่โดยสิ้นเชิง เอ่ยถามตรงๆ
“ซูสือซานเหนียงแห่งวังจิ้งจอกสวรรค์ เป็นอะไรกับเจ้า?”
สีหน้าของซูเสี่ยวเยว่ยิ่งทวีความเคารพนบนอบ
“เรียนผู้อาวุโส ซูสือซานเหนียงคือน้าของผู้น้อยเองเจ้าค่ะ”
“ในเมื่อเป็นหลานสาวของสหายเต๋าซู เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้”
นักพรตเฮ้อหลิงกล่าวเรียบๆ
