ลังนั่งย่างเนื้อชิ้นหนึ่งอยู่
กู้หย่วนปรายตามองสองปู่หลานที่เพิ่งเดินเข้ามา
เด็กหนุ่มคนนั้นอายุยังน้อย น่าจะราวๆ สิบสองสิบสามปี หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ปากนิดจมูกหน่อย นัยน์ตาเป็นประกายสดใส แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ส่วนชายชราผู้นั้นอายุไม่น้อยแล้ว เส้นผมขาวโพลนไปทั้งหัว แผ่นหลังค่อมงุ้มเล็กน้อย ในมือถือไม้เท้าไม้แกะสลักไว้ด้วย
ทว่าด้วยสายตาอันแหลมคมของกู้หย่วน ย่อมมองออกว่าชายชราผู้นี้ไม่ธรรมดา
ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรที่ห่างไกลความเจริญเป็นสิบๆ ลี้ หนทางทุรกันดาร ซ้ำยังมีสัตว์ป่าดุร้ายคอยดักซุ่มโจมตีอยู่เนืองๆ จะมีคนแก่บ้านไหนกล้าเดินทางไกลในสภาพแวดล้อมเช่นนี้?
ยิ่งไปกว่านั้น ชายชราผู้นี้ย่างก้าวอย่างมั่นคง ภายใต้เรือนร่างที่ดูแก่ชรา กลับมีปราณโลหิตอันแข็งแกร่งแฝงเร้นอยู่ภายในอย่างมิดชิด เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนผู้หนึ่ง
และเมื่อชายชราได้สบตากับกู้หย่วน แววตาของเขาก็หดเกร็งลง สัมผัสได้เช่นกันว่ากู้หย่วนนั้นไม่ธรรมดา
จู่ๆ ในใจของเขาก็บังเกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ เริ่มรู้สึกว่าการเข้ามาในสถานที่แห่งนี้อาจมีความเสี่ยงอยู่บ้าง
แต่ในเมื่อเอ่ยปากขออนุญาตไปแล้ว แถมตัวก็เดินเข้ามาถึงข้างในแล้ว ซ้ำข้างกายยังมีหลานชายสุดที่รักอยู่ด้วย หากจะเปลี่ยนใจเดินออกไปตอนนี้ ก็เกรงว่าจะสร้างความขุ่นเคืองให้กับอีกฝ่ายได้ เมื่อคิดสะระตะดูแล้ว ท้ายที่สุดเขาก็เลือกที่จะไม่ทำอะไรบุ
