สำหรับคัมภีร์แท้หลัวซาเล่มนี้ ตอนนี้มันถูกจัดให้เป็นเพียงตัวเลือกสำรองของเขาเท่านั้น หากจนปัญญาหาเคล็ดวิชาแท้จริงวิถีมรรคที่เหมาะสมไม่ได้จริงๆ กู้หย่วนถึงจะหยิบยกมันขึ้นมาพิจารณาเป็นอันดับสุดท้าย
…
ในสถานที่เล็กๆ อย่างเมืองเป่ยเหลียง ข่าวสารมักจะแพร่กระจายไปได้ช้า
ทว่าต่อให้ข่าวจะช้าแค่ไหน แต่เรื่องใหญ่โตระดับที่มีคนสามารถสังหารสัตว์อสูรได้ ย่อมต้องแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว และสร้างความตื่นตะลึงให้กับคนบางกลุ่มในที่สุด
“อะไรนะ! กู้หย่วนสังหารหมาป่าอสูรงั้นรึ? เขากลายเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนแล้ว? เป็นไปไม่ได้มั้ง?!”
ณ หออวี้ติ่ง เมื่อเซี่ยซิ่วเสวี่ยได้รับทราบข่าวนี้ นางก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
ปฏิกิริยาแรกของนางคือไม่เชื่อเด็ดขาด
นางฝึกฝนวิชายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ซึ้งดีว่าการจะทะลวงขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนนั้นยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอายุของกู้หย่วน เอาแค่เรื่องที่เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกฝนวิชายุทธ์มาได้เพียงสามเดือนเท่านั้น จู่ๆ จะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนไปได้อย่างไร?
ทว่าเมื่อสายตาของนางสบเข้ากับแววตาอันสงบนิ่งของเซี่ยมิ่งหยางผู้เป็นบิดา คำคัดค้านที่เหลือก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ
นางรู้ดีว่า บิดาของนางไม่มีทางพูดปดในเรื่องพรรค์นี้เด็ดขาด ดังนั้น เรื่องนี้ย่อมต้องเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
“ก็แค่ระดับเซียนเทียน… มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้กัน?”
เซี่ยมิ่ง
