“ท่านคือ… ผู้เฒ่าเฉินหรือ?”
เขาลองหยั่งเชิงถามดู
ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้น เขาลองกำหมัดไปมา แล้วยกมือขึ้นลูบคลำผิวพรรณที่เต่งตึงและเรียบเนียนของตนเอง มองดูเส้นผมสีดำขลับเป็นเงางาม รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ถึงจุดตันเถียนภายในร่าง แม้จะว่างเปล่าไปบ้าง แต่ก็ยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ยิ่งทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“ดี ดีมาก!”
แม้จะไม่มีลมปราณแท้อันกล้าแข็งดังเช่นวันวาน ทว่าร่างกายนี้มีรากฐานที่สมบูรณ์ เส้นเอ็นและกระดูกแข็งแกร่ง อีกทั้งยังมีรากฐานของระดับเทียนเหรินหลงเหลืออยู่
หลังจากนี้ เขาเพียงแค่ต้องฝึกฝนไปตามลำดับขั้นตอน ไม่ช้าก็เร็วพลังฝีมือย่อมฟื้นคืนกลับมา เผลอๆ อาจจะมีโอกาสก้าวล่วงเข้าสู่ขอบเขตที่สูงส่งยิ่งขึ้นไปอีก!
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ ว่าเพื่อช่วงเวลานี้ เขาต้องวางแผนมาเนิ่นนานเพียงใด! ต้องเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานแค่ไหน!
ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนเพิ่งจะหันมามองกู้หย่วน นัยน์ตาของเขาลึกล้ำ และแฝงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเอาไว้
“ผู้เฒ่าเฉินคิดจะสังหารข้าหรือ?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย กู้หย่วนก็ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด เขาเริ่มโคจรวิชายุทธ์อย่างเต็มกำลังทันที
กร๊อบ กร๊อบ!
เส้นเอ็นและกระดูกในร่างของเขาส่งเสียงกังวานพร้อมเพรียงกัน ดุจดั่งเสียงโลหะกระทบกัน
ขนาดตัวของเขาขยายใหญ่ขึ้นกว่าครึ่งฉื่อในพริบตา กลายสภาพเป็นยักษ์ปักหล
