ฉั๊วะ——
เสียงคล้ายผ้าไหมถูกฉีกขาดดังขึ้น
ทันใดนั้น ลำคอของเฉียนอวิ๋นเฟิงก็เย็นวาบ เขารู้สึกเพียงว่าร่างกายเบาหวิว ราวกับล่องลอยขึ้นไปในอากาศ สติสัมปชัญญะของเขาค่อยๆ เลือนหายไป
ตุบ!
เมื่อร่างไร้หัวล้มล้มคว่ำลงกับพื้น ร่างนั้นยังคงกระตุกพร้อมกับเลือดสดๆ ที่พุ่งกระฉูดออกมา ส่วนหัวที่ลอยกระเด็นไปก็ตกลงมากระแทกพื้น กลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้าของกู้หย่วนพอดิบพอดี
“กระดูกของไอ้หมอนี่ช่างแข็งเสียนี่กระไร…”
กู้หย่วนสะบัดข้อมือเบาๆ หยดเลือดที่ติดอยู่บนกระบี่ชิวฉุ่ยก็ถูกสลัดออกจนหมดสิ้น ตัวกระบี่กลับมาเงางามเหมือนใหม่ ไร้ซึ่งคราบเลือดหรือความสกปรกใดๆ
และความหมายในคำพูดของเขา ก็ไม่ได้แฝงนัยยะอื่นใด มันคือความหมายตามตัวอักษรจริงๆ
เมื่อครู่นี้ ตอนที่กระบี่ยาวในมือของเขาฟันกระทบเข้ากับกระดูกของเฉียนอวิ๋นเฟิง เขารู้สึกราวกับฟันถูกเพชรก็ไม่ปาน มันมีความฝืดเคืองและยากลำบากอยู่หลายส่วน
แต่ในเมื่อคนก็ตายไปแล้ว กู้หย่วนจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจให้มากความ เขาคิดว่านี่คงเป็นเพราะผลจากการฝึกฝนคัมภีร์แท้หลัวซาเป็นแน่
เขาไม่ได้รีบร้อนไปค้นตัวเพื่อเก็บเกี่ยวของรางวัล แต่กลับหันไปมองอาอู๋เป็นอันดับแรก เมื่อเห็นว่าอาอู๋ที่หมอบอยู่บนพื้นแม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ยังสามารถขยับตัวได้ ไม่ได้บาดเจ็บถึงรากฐาน เขาถึงได้วางใจ
นับว่าโชคดีที่เมื่อครู่นี้เฉียนอวิ๋นเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกพิษเข้าไปก่อนแล้ว ทำให้ไม่อยู่ในจุดสูงสุด
