ของพละกำลัง
มิเช่นนั้น อาการบาดเจ็บของอาอู๋คงจะหนักหนาสาหัสกว่านี้อีกหลายส่วน
“เจ้าว่านี่ไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวหรือไง?”
เมื่อสัมผัสได้ว่าอาอู๋มีอารมณ์หดหู่และอ่อนระโหยโรยแรง กู้หย่วนจึงเอ็ดตะโรไปว่า
“เมื่อครู่ข้าก็เตือนเจ้าแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าไม่เพียงไม่ฟังข้า ไม่ยอมใช้วิชาศรพิษโจมตีจากระยะไกล แต่ดันอยากจะเข้าไปโจมตีระยะประชิด เป็นไงล่ะทีนี้ เจ็บตัวเลยเห็นไหม?!”
แน่นอนว่า พูดไปอย่างนั้นเอง ในฐานะเจ้านาย เมื่อลูกน้องมีความชอบก็ต้องตกรางวัล
อาอู๋สร้างผลงาน ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ แน่นอนว่าต้องให้รางวัลอย่างงาม
เมื่อกู้หย่วนรับปากว่าพอกลับไปจะหั่นสมุนไพรวิญญาณชิ้นใหญ่ให้เป็นรางวัลปลอบใจ อาอู๋ถึงได้ขยับหนวดไปมาและกลับมาดีใจอีกครั้ง
จี๊ด จี๊ด จี๊ด!
ทว่าในตอนนั้นเอง อาหวงกลับส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ขึ้นมา เสียงของมันแหลมเล็กและเต็มไปด้วยการเตือนภัย
มันกำลังเตือนกู้หย่วน!
“หืม?”
กู้หย่วนตระหนักได้ถึงความผิดปกติ กระบี่ชิวฉุ่ยในมือสั่น “หึ่ง” เบาๆ ส่วนตัวเขาก็เพ่งสายตามองไปยังศพบนพื้น
กู้หย่วนถึงได้พบว่า ศพของเฉียนอวิ๋นเฟิงในตอนนี้ กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นอย่างเงียบเชียบ!
ศพที่เดิมทีกำยำล่ำสันได้ซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว เลือดเนื้อแห้งเหี่ยว ราวกับสูญเสียน้ำและแก่นแท้ไปจนหมดสิ้น
รวมถึงส่วนหัวก็เช่นกัน มันกลายสภาพเป็นกะโหลกศีรษะที่มีเพียงหนังหุ้มกระดูก พื้นผิวถูกคลุมไว้ด้วยหนังศพสีเหลืองหม
