ดาไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ทำมาเป็นเลือกนักเชียวนะ…
แต่ก็นะ ในเมื่อเอ็งทำผลงานชิ้นใหญ่ขนาดนี้?
กู้หย่วนจึงหยิบโสมวิญญาณต้นนั้นออกมา ฝานเป็นแผ่นบางๆ สองชิ้น อาหวงใช้สองกรงเล็บประคองชิ้นโสมเอาไว้ แล้วเริ่มแทะกินเสียงดังกร้วมๆ
กู้หย่วนเองก็หยิบโสมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ เช่นกัน
เขาสัมผัสได้ว่าของสิ่งนี้มีกลิ่นหอมของแมกไม้ เมื่อเข้าปากตอนแรกอาจจะรู้สึกฝาดๆ เล็กน้อย แต่พอยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงรสชาติหวานละมุนที่แผ่ซ่านออกมา รสชาติดีเยี่ยมเลยทีเดียว
หลังจากกินเสร็จ กู้หย่วนก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่พวยพุ่งขึ้นมาจากช่องท้อง แล้วไหลเวียนไปหล่อเลี้ยงทั่วทุกส่วนของร่างกาย เขาอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
สรรพคุณทางยาของโสมวิญญาณต้นนี้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ อย่างน้อยๆ ก็เหมาะกับสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้มาก
หากเขาต้องการจะรักษาความเร็วในการฝึกฝนระดับนี้เอาไว้ให้ได้ เขาก็ขาดการบำรุงจากสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ไม่ได้จริงๆ
…
ภายในลานบ้าน กู้หย่วนยืนถือกระบี่นิ่งสงบ ดวงตาทั้งสองข้างหรี่ปรือครึ่งหลับครึ่งตื่น ทั่วทั้งร่างดูผ่อนคลายไร้ซึ่งความตึงเครียดใดๆ
ทว่า…
เมื่อมองจากระยะไกล กลับสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจางๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา!
จากนั้น กู้หย่วนก็เริ่มร่ายรำเพลงกระบี่ ประกายกระบี่สว่างวาบพลิ้วไหว ปลดปล่อยความคมกริบอันเจิดจ้าออกมา!
ทุกกระบวนท่าล้วนเด็ดขาด ดุดัน อำมหิต และแฝงไปด้วยความโหด
