นคนสัญจรไปมา และตะคอกซักถามอย่างเกรี้ยวกราด ราวกับกำลังตามหาใครสักคนอยู่
ที่แท้ก็เป็นเพราะทำเคล็ดกระบี่คร่าวิญญาณหายนี่เอง!
“อาหวง ลูกพ่อ เจ้าช่างมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้พ่อจริงๆ…”
กู้หย่วนมองดูอาหวงตัวน้อยขนาดเท่ากำปั้น ขนสีขาวปุกปุย ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกรักใคร่เอ็นดู เขาคว้าตัวมันขึ้นมาหอมฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว
“บอกมาสิ อยากกินอะไร เดี๋ยวข้าจะไปซื้อมาให้”
“จี๊ดๆๆ! จี๊ดๆๆ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อาหวงก็ยกกรงเล็บชี้ไปที่กล่องไม้ใบหนึ่งในห้อง ซึ่งภายในบรรจุโสมวิญญาณอายุสามร้อยกว่าปีที่เพิ่งขุดมาได้เอาไว้
“เจ้าอยากจะลองชิมสมุนไพรวิญญาณต้นนั้นงั้นรึ?”
กู้หย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
“ได้สิ ของชิ้นนี้เจ้าเป็นคนหามาได้ แถมวันนี้เจ้ายังทำผลงานชิ้นโบแดงให้ข้าอีก ต่อให้เจ้าอยากได้หนูตัวเมียสักกี่ตัว ข้าก็จะไปจับมาให้!”
“จี๊ดๆ! จี๊ดๆๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาหวงกลับทำหน้าตารังเกียจ จากนั้นก็ยืนสองขาหลังชูคอขึ้น ส่งเสียงร้องอย่างหยิ่งยโส ความหมายก็คือ พวกหนูตัวเมียข้างนอกนั่นไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับมัน ไม่คู่ควรที่จะมาผสมพันธุ์กับมันหรอก
แถมด้วยความสามารถของมัน แค่กระดิกนิ้วก็สามารถเรียกหนูตัวเมียมาได้เป็นฝูงแล้ว แต่ถ้ามันจะหาคู่จริงๆ มันก็ขอเลือกเฉพาะเผ่าพันธุ์หนูน้อยค้นสมบัติเหมือนกันเท่านั้นแหละ
มุมปากของกู้หย่วนกระตุกยิกๆ
ไอ้ลูกหมาเอ๊ย เมื่อก่อนเอ็งก็เป็นแค่หนูภูเขาธรรม
