“อืม”
เซี่ยซิ่วเสวี่ยเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยถาม
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่…”
“อ้อ ข้ามีเรื่องมาขอคำชี้แนะจากผู้เฒ่าเฉินน่ะขอรับ”
กู้หย่วนตอบกลับไปแบบกึ่งจริงกึ่งเท็จ
“ผู้เฒ่าเฉินน่ะรึ?”
เซี่ยซิ่วเสวี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตาที่มองกู้หย่วนเปลี่ยนไปจากเดิมบ้าง
เบื้องลึกเบื้องหลังของตาเฒ่าเฉิน นางย่อมรู้ดีอยู่บ้าง
สถานะของชายชราผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย เขาคือศิษย์สายในของยอดเขาโอสถ แม้แต่บิดาของนางยังต้องให้ความเกรงใจในยามปกติ
ขนาดตัวนางเอง ตอนที่เพิ่งรู้สถานะที่แท้จริงของตาเฒ่าผู้นี้แรกๆ ก็ยังเคยพยายามเอาอกเอาใจและตีสนิท ทว่าตาเฒ่าเฉินกลับทำตัวเย็นชาและเฉยเมยใส่ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่นาง เขาทำตัวเกียจคร้านและไม่เคยแสดงความสนใจในตัวใครเลย
แต่กู้หย่วนกลับสามารถมาขอคำชี้แนะ แถมยังดูเหมือนจะอยู่คุยมาพักใหญ่โดยไม่โดนไล่ตะเพิดลงมา แค่นี้ก็บ่งบอกอะไรได้หลายอย่างแล้ว
หรือจะเป็นเพราะพรสวรรค์กระดูกเหล็กเอ็นอ่อนของกู้หย่วนกันนะ?
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ในเมื่อกู้หย่วนได้รับความสำคัญจากตาเฒ่าเฉิน น้ำหนักความสำคัญของเขาก็ย่อมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
อย่างน้อยๆ ก็ไม่สามารถมองเขาด้วยสายตาแบบเดิมได้อีกแล้ว!
ความคิดมากมายแล่นผ่านหัวของเซี่ยซิ่วเสวี่ย ภายนอกนางเผยรอยยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า
“ผู้เฒ่าเฉินมีสถานการณ์พิเศษ ไม่สะดวกให้ใครไปรบกวนบ่อยนัก วันข้างหน้าหากเจ้าติดขัดเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตนัก
