ลง คอยกัดกินสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดของเขาจนหมดสิ้น
เขาหมดความอดทน น้ำเสียงเจือไปด้วยความอิจฉาอย่างปิดไม่มิด:
“ซิ่วเสวี่ย เจ้าจะไปคุยกับมันทำไม? ก็แค่ไอ้บ้านนอกต่ำต้อยคนหนึ่ง ไม่เห็นค่าให้เจ้าต้องเสียเวลาด้วยเลย”
“ข้ารู้นะว่าช่วงนี้เจ้ากำลังติดขัดเรื่องวิชาดาบ ที่บ้านข้ามีคัมภีร์วิชาดาบระดับสูงดาบเป็ดน้ำฉบับไม่สมบูรณ์เก็บซ่อนไว้อยู่ มันมีความคล้ายคลึงกับดาบปีกวิหคเหินที่เจ้ากำลังฝึกอยู่มากเลยล่ะ พรุ่งนี้ข้าเอามาให้เจ้าดูดีไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของเซี่ยซิ่วเสวี่ยก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที
นางมองหยางเจี้ยนเฟยด้วยสายตาที่แทบไม่อยากเชื่อ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคนตรงหน้านี้ช่างน่ารังเกียจและแปลกหน้าเสียเหลือเกิน!
ความในใจของหยางเจี้ยนเฟย นางย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ
ถึงแม้ใจจริงนางจะไม่เคยชอบพออีกฝ่ายเลย แต่ตระกูลหยางก็มีอิทธิพลไม่ใช่น้อย บิดาของนางยังต้องให้ความเกรงใจและพยายามผูกมิตรไว้ นางจึงไม่อยากหักหน้าเขาจนเกินงาม และได้แต่พยายามปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจมาหลายครั้งหลายครา
แต่หยางเจี้ยนเฟยก็ไม่รู้ว่าแกล้งโง่หรือฟังไม่เข้าใจ ถึงได้ตามตื๊อนางไม่เลิกรา
วันนี้เขาก็เอาเรื่องไร้สาระมาตามตื๊อนางอีก ทำเอานางรำคาญใจจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
พอมาได้ยินคำพูดประโยคนี้เข้า เซี่ยซิ่วเสวี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าหยางเจี้ยนเฟยเป็นคนที่ไร้เหตุผลสิ้นดี หึงหวงไม่เข้าเรื่องจนมาพาลใส่กู้หย่วน แถมยังใช้ถ้อยคำดูถูกเหยียดหย
