กู้หย่วนจ่อปลายกระบี่ไปที่จมูกคอของพ่อบ้านอู๋
“ไอ้แก่ มาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังมีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม?”
“หึ… ดี! ดีมาก!”
พ่อบ้านอู๋ดิ้นรนอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง เมื่อมองดูคมกระบี่อันเย็นเยียบที่อยู่ตรงหน้า ความสิ้นหวังก็ถาโถมเข้าเกาะกุมจิตใจ เขากัดฟันกรอด จ้องมองกู้หย่วนด้วยความเคียดแค้น
“ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ! ไม่คิดเลยว่าเพียงเพราะความผิดพลาดในการตัดสินใจแค่ครั้งเดียวในวันนั้น จะเป็นการเพาะภัยพิบัติครั้งใหญ่ให้กับตัวเองแบบนี้!”
ด้วยความที่เป็นคนหัวไว เขาจึงปะติดปะต่อเรื่องราวและเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่กู้หย่วนถูกหมาดุร้ายกัดจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนั้นกู้หย่วนต้องยังไม่ได้เริ่มฝึกยุทธ์อย่างแน่นอน
แต่มาบัดนี้ กู้หย่วนกลับมีฝีมือรุดหน้าไปไกล แถมยังมีพลังในการควบคุมสัตว์อสูรได้อีกต่างหาก
เห็นได้ชัดว่า ในช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านมานี้ กู้หย่วนจะต้องบังเอิญไปพบพานวาสนาหรือปาฏิหาริย์อะไรบางอย่างเข้าแน่ๆ
ในวินาทีนี้ เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสียใจจนแทบกระอักเลือด!
