ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่เด็กบ้านนอกคอกนาต่ำต้อยคนหนึ่ง จะสามารถพลิกชะตาชีวิต และครอบครองพลังฝีมือรวมถึงลูกไม้แพรวพราวได้ถึงเพียงนี้ ภายในเวลาสั้นๆ แค่สองเดือน
ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นเขาน่าจะให้ความสำคัญกับไอ้เด็กนี่ แล้วสั่งฆ่าปิดปากตัดรากถอนโคนมันซะตั้งแต่แรก เรื่องบ้าๆ พวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!
แต่น่าเสียดาย ที่บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่า “ถ้ารู้อย่างนี้”!
ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว จะมานั่งเสียใจตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว
มือที่ถือกระบี่ของกู้หย่วนนิ่งสนิท ปลายกระบี่อันคมกริบจดจ่ออยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน มันกดทับลงบนผิวหนังบริเวณลำคอจนเกิดเป็นรอยเลือดสายเล็กๆ เขาพูดเข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม
“แกน่าจะรู้สถานการณ์ของตัวเองดีนะ แต่ถ้าแกยอมตอบคำถามข้าสักสองสามข้อ ข้าจะสงเคราะห์ให้แกตายสบายๆ”
การจะปล่อยตาแก่นี่ไปน่ะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ถึงพูดไปมันก็ไม่เชื่อหรอก แต่การจะสงเคราะห์ให้มันตายแบบไม่ทรมาน กู้หย่วนก็ไม่ได้ติดขัดอะไร
