พ่อบ้านอู๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าตัวเองคงหนีไม่พ้นความตายแน่ๆ จึงตัดสินใจทำตัวเป็นหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน (สำนวนจีนหมายถึง คนที่สิ้นหวังจนไม่เกรงกลัวอะไรอีกแล้ว) แค่นเสียงหัวเราะเยาะว่า
“จะฆ่าก็ฆ่าสิ ข้าทำงานรับใช้จวนสกุลเฉียนมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย นายท่านกับฮูหยินก็ดีต่อข้ามาโดยตลอด เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวตายจนยอมทรยศจวนสกุลเฉียนงั้นรึ?”
เมื่อเห็นไอ้แก่นี่ปากแข็ง กู้หย่วนก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แกอาจจะไม่กลัวตายจริงๆ แต่หลังจากที่แกตายไปแล้วล่ะ ลูกหลานของแกล่ะ? พวกเขาก็ไม่กลัวตายเหมือนกันงั้นรึ?!”
“…”
พ่อบ้านอู๋ถึงกับเงียบกริบไปในทันที
ใช่ เขาไม่กลัวตายก็จริง แต่เขายังมีลูกชาย ยังมีหลานชาย ซึ่งคนเหล่านั้นคือจุดอ่อนของเขา
หากเขาไปยั่วโมโหกู้หย่วนเข้า แล้วอีกฝ่ายเกิดเปลี่ยนใจ คิดจะฆ่าล้างโคตรเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลมล่ะก็ ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว
“ก็ได้…”
