เมื่อหันไปมอง กู้หย่วนก็พบว่าเป็นหยางเจี้ยนเฟยกับเซี่ยซิ่วเสวี่ยที่กำลังเดินตรงมา
ฝ่ายแรกนั้นทำหน้าบูดบึ้งไม่ยอมพูดจา เอาแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา คล้ายกับผูกใจเจ็บและมองเขาเป็นศัตรู
แต่กู้หย่วนก็ขี้เกียจจะไปต่อล้อต่อเถียงกับไอ้หมอนี่
“คารวะคุณหนูสาม”
กู้หย่วนหันไปทักทายเซี่ยซิ่วเสวี่ยแทน
เซี่ยซิ่วเสวี่ยพยักหน้ารับเบาๆ แล้วกล่าวว่า
“ท่านพ่อของข้าต้องการพบเจ้า ตามข้ามาสิ”
“ได้ขอรับ”
กู้หย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามไป
เขารู้อยู่เต็มอกว่า เป็นเพราะผลงานอันโดดเด่นของเขาในภารกิจครั้งนี้ แถมยังช่วยชีวิตเซี่ยซิ่วเสวี่ยเอาไว้ด้วย
ดังนั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือมารยาท เซี่ยมิ่งหยางก็สมควรที่จะเรียกเขาไปพบอยู่แล้ว
อันที่จริง กู้หย่วนเองก็ค่อนข้างสงสัยและอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าหอผู้ลึกลับผู้นี้อยู่เหมือนกัน
ในฐานะเจ้าหออวี้ติ่งประจำอำเภอเป่ยเหลียง แถมยังเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียน ในสายตาของคนทั่วไปเซี่ยมิ่งหยางก็คือบุคคลระดับสูงที่ยากจะเอื้อมถึง
แม้กระทั่งจวนสกุลเฉียน ซึ่งเป็นศัตรูแฝงของกู้หย่วน ก็ยังไม่กล้าล่วงเกินเขาเลยแม้แต่น้อย
