เพราะอาหวงได้ส่งกระแสจิตมาแจ้งเบาะแสแล้วว่า เถี่ยหู่กำลังกบดานอยู่ข้างหน้านี้เอง!
ถูกต้องแล้ว กู้หย่วนหมายตาหัวหน้าใหญ่แห่งค่ายเฮยเฟิงผู้นี้เอาไว้!
ตั้งแต่ตอนที่เถี่ยหู่เผ่นหนี กู้หย่วนก็ลอบสั่งให้อาหวงสะกดรอยตามมันไปอย่างเงียบๆ แล้ว
ไม่นานนัก กู้หย่วนก็ข้ามยอดเขาเล็กๆ ลูกหนึ่ง และมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง
ภายในหุบเขาแห่งนี้มีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่าน และริมลำธารก็มีกระท่อมไม้ซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งอยู่
กู้หย่วนยังสังเกตเห็นรอยเลือดหยดเป็นทางอยู่ที่พื้นดินหน้ากระท่อมไม้อีกด้วย
ดูจากร่องรอยแล้ว มีคนซ่อนตัวอยู่ข้างในแน่ๆ แถมยังบาดเจ็บมาด้วย!
ทว่ากู้หย่วนไม่ได้บุ่มบ่ามเดินเข้าไปใกล้กระท่อมไม้ เขากลับหันไปมองต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ในเมื่อลูกพี่เถี่ยหู่รู้ตัวแล้วว่าข้ามา ทำไมไม่ยอมโผล่หัวออกมาคุยกันหน่อยล่ะ?”
ในระหว่างที่พูด กู้หย่วนก็ค่อยๆ ชักกระบี่ยาวออกมาอย่างไม่รีบร้อน คมกระบี่อันเย็นเยียบชี้เฉียงลงพื้น
“โอ้? ดูท่าเจ้าจะตาไวไม่เบานี่!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์กำยำดั่งหมี หัวโล้นเลี่ยน ก็ถือดาบหัวผีเดินอ้อมออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น
