คนผู้นี้คือเถี่ยหู่นั่นเอง เขาใช้ปลายดาบยันพื้น นิ้วมือลูบคลำด้ามดาบไปมา แสยะยิ้มเย็นชา เผยให้เห็นฟันขาวซี่โต
“ไอ้หนู ข้าล่ะยอมใจในความกล้าตายของเจ้าจริงๆ ที่กล้าบุกมาหาข้าถึงที่นี่คนเดียว!”
ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ในใจของเขากลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
ตอนแรกที่เห็นกู้หย่วน เขาตกใจแทบแย่ นึกว่าพวกหลัวเซิงยกโขยงตามมาทันแล้วเสียอีก
แต่พอกวาดตามองซ้ายมองขวา ก็พบว่ามีแค่กู้หย่วนโผล่มาคนเดียว เขาถึงได้รู้สึกแปลกใจ
เขาไม่คิดเลยว่าร่องรอยการหลบหนีของตัวเองจะถูกเปิดโปง นี่มันเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับเขาชัดๆ!
และสิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจยิ่งกว่าก็คือ ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงกล้าบุกมาที่นี่คนเดียว
แต่ก็ช่างเถอะ ขอแค่สับไอ้เด็กนี่ให้เป็นชิ้นๆ แล้วรีบเผ่นออกจากที่นี่ ปัญหาทุกอย่างก็เป็นอันจบ
“ข้าเป็นคนใจกล้าหน้าด้านมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
