เสื้อผ้าบนร่างของคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ล้วนขาดวิ่นซอมซ่อ แต่ทุกคนกลับถือดาบถือกระบี่ในมือ แผ่รังสีอำมหิตฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ!
สองคนที่เดินนำหน้ามา คนหนึ่งเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่กำยำดั่งหมี หัวโล้นเลี่ยน ในมือถือดาบหัวผี แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ แต่ชายผู้นี้กลับสวมเพียงเสื้อตัวบางๆ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ปูดโปนดุจก้อนเหล็ก
เพียงแค่เขายืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ก็แผ่กลิ่นอายกดดันอันรุนแรงออกมาแล้ว
ดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับนกกระเรียนในฝูงไก่ก็ไม่ปาน!
ส่วนอีกคนหนึ่ง เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง ในมือถือมีดโค้ง นัยน์ตาฉายแววอำมหิตและเยือกเย็นราวกับอสรพิษพิษร้าย
“ข้าน้อยหยางฮั่น เป็นผู้ดูแลของหออวี้ติ่ง!”
หยางฮั่นก้าวออกไปข้างหน้าสองสามก้าว มองตรงไปยังชายฉกรรจ์หัวโล้น ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“หรือว่าท่านคือหัวหน้าใหญ่แห่งกองโจรเฮยเฟิง… ลูกพี่เถี่ยหู่?”
“ถูกต้อง ข้าเอง!”
ชายฉกรรจ์หัวโล้นแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวซี่โต
