“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย! ข้ารู้ดีว่าที่นี่คืออาณาเขตของค่ายเฮยเฟิง แต่ที่ผ่านมาเวลาหออวี้ติ่งของข้าเดินทางสัญจรผ่านทาง ก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องของกำนัลเลยสักครั้ง”
นัยน์ตาของหยางฮั่นทอประกายเย็นเยียบ เขาเอ่ยถามเสียงแข็ง
“ข้าเข้าใจกฎเกณฑ์ของยุทธภพดี และที่ผ่านมาค่ายเฮยเฟิงของพวกเจ้าก็มักจะปล้นแค่ทรัพย์สินโดยไม่ทำร้ายเอาชีวิต แต่เหตุใดครั้งนี้ลูกพี่เถี่ยถึงได้แหกกฎเสียเองล่ะ?!”
“กฎเกณฑ์งั้นรึ?!”
เถี่ยหู่แค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน
“กฎเกณฑ์บ้าบออะไรกัน? ในถิ่นนี้ คำพูดของข้าคือกฎ!”
พูดจบ เขาก็แสยะยิ้มเย็นชา
“หออวี้ติ่งของพวกเจ้ายิ่งใหญ่คับฟ้า หากเป็นเมื่อก่อน ข้าย่อมไม่กล้าล่วงเกินอยู่แล้ว แต่ตอนนี้น่ะรึ เหอะๆ…”
เขาจงใจพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะตวัดดาบหัวผีในมือจนเกิดเสียงดังหวีดหวิวชวนขนลุก
“พี่น้องทั้งหลาย ฆ่าพวกมันให้หมด ใครฆ่าได้มากที่สุด ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม! อ้อ… ส่วนนังหนูนั่น เก็บไว้ให้ข้าด้วยล่ะ!”
“รับทราบ!”
“ฮ่าๆ ลูกพี่ช่างรู้จักถนอมบุปผาจริงๆ!”
