“ผู้เฒ่าอู๋ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าเด็กนั่นจะเป็นคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่ง แต่พูดตามตรงมันก็แค่เด็กบ้านนอกดวงดีคนหนึ่งเท่านั้น ท่านไปก้มหัวขอโทษขอโพยมันแบบนั้น มิเป็นการให้เกียรติมันเกินไปหน่อยหรือขอรับ?!”
เมื่อทั้งสามพ้นจากเขตหมู่บ้านตระกูลกู้ ลูกน้องคนหนึ่งก็ขยับเข้ามาใกล้พลางเอ่ยขึ้นอย่างอดรนทนไม่ได้
เขาสะบัดคอจนเกิดเสียงดัง “กร๊อบแกร๊บ” พร้อมเผยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ความจริงขอแค่ท่านสั่งคำเดียว คืนนี้ข้าจะมาหักคอพวกมันให้สิ้นซาก สังหารล้างครัวให้หมด รับรองว่าเรื่องนี้จะถูกจัดการอย่างเด็ดขาดแน่นอน!”
“เจ้าคิดว่าคนแก่อย่างข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรือ?”
พ่อบ้านอู๋เหลือบมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดที่อยากจะประจบเอาใจนายน้อยอวิ๋นเจี๋ยและแสดงผลงาน แต่เขาก็ไม่ได้ฉีกหน้า เพียงแต่เอ่ยว่า
“เจ้าเด็กนั่นต้องตายแน่ แต่มันฝึกฝนจนบรรลุขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับสมบูรณ์ กลายเป็นจอมยุทธเต็มตัวแล้ว ลำพังแค่เจ้า… เกรงว่าจะเอาชนะมันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ”
“จอมยุทธ?”
ลูกน้องหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง
“เป็นไปได้ยังไงกัน มันเพิ่งจะเริ่มฝึกวรยุทธไม่ใช่หรือขอรับ?”
