“อาจจะเคยแอบฝึกกับใครมาก่อน หรือไม่เจ้าเด็กนั่นก็คงมีวาสนาปาฏิหาริย์บางอย่าง”
พ่อบ้านอู๋ไม่ได้ใส่ใจนัก จอมยุทธขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับสมบูรณ์เพียงคนเดียวในสายตาเขาไม่ได้สลักสำคัญอะไร
“ส่วนเรื่องในวันนี้ เจ้าไม่ต้องเอาตัวมาสอดแทรก ถึงเวลาธรรมชาติย่อมมีคนจัดการเอง สิ่งที่พวกเจ้าสองคนต้องทำคือหุบปากให้สนิท หากมีข่าวคราวหลุดรอดออกไป แม้ข้าไม่พูด พวกเจ้าก็น่าจะรู้ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร”
“ขอรับ!”
แม้โทนเสียงของพ่อบ้านอู๋จะราบเรียบ แต่ทั้งคู่กลับตัวสั่นสะท้าน รีบขานรับโดยไม่กล้ามีความเห็นโต้แย้งอีก
เมื่อนึกถึงกู้หย่วนเมื่อครู่ พ่อบ้านอู๋พลันฉายแววตาแปลกประหลาดออกมา
ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาทราบข่าวว่ากู้หย่วนลงมือหักแขนหักขาตงกุ้ยและซุนเอ้อ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มหลุดลอยจากการควบคุม!
เดิมทีก็แค่ลูกชาวนาจากชนบท สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยราวกับมดปลวก เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจ และไม่คิดว่ามันจะสร้างคลื่นลมอะไรได้
เพื่อกันเหนียว ในตอนแรกเขาจึงส่งเพียงอันธพาลกะโหลกกะลาสองคนไปคอยจับตาดูอย่างห่างๆ ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าใดนัก
