บมา!” เหลิ่งชิงกล่าว
“ผมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยครับ ผมควรทำอะไรก่อน” โม่ฟ่านโพล่งออกมา
“ฉันส่งข้อมูลให้หลิงหลิงแล้วเธอจะสรุปให้เธอฟัง”
“ตกลงครับ”
——–
เหลิ่งชิงจากไปอย่างรวดเร็วโม่ฟ่านยังคงไม่รู้ว่าเบาะแสสำคัญอะไรที่เธอค้นพบเมื่อครู่อย่างไรก็ตาม โม่ฟ่านเห็นด้วยว่ามีบางอย่างน่าสงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถ้าโรคระบาดนี้มีอะไรมากกว่าที่พวกเขาเห็นอยู่บนพื้นผิวเขาก็ตั้งใจที่จะเปิดเผยมันให้ได้
ตามคำแนะนำของเหลิ่งชิง โม่ฟ่านมาถึงเมืองไป๋หลังจากมืดเมืองไป๋ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์การเข้าหรือออกจากเมืองเป็นเรื่องที่ยุ่งยากอย่างไม่น่าเชื่อแตกต่างจากสถานการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนมากขณะที่โม่ฟ่านกำลังลำบากใจที่จะหาทางแอบเข้าไปในเมืองเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิงหลิงซึ่งเร่งให้เขารวมกลุ่มกับเธอที่ทางเข้าหลักขณะที่โม่ฟ่านเดินไปยังทางเข้าที่ถูกเฝ้าอย่างแน่นหนาเขาเห็นหลิงหลิงสวมชุดเดรสสีดำลายดอกไม้ยืนอยู่ที่มุมเล็กๆดวงตาที่ใสราวกับน้ำของเธอกำลังจ้องมองโม่ฟ่านที่มาสายผมเปียสองข้างที่สะดุดตาอย่างยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับเธออย่างมากโม่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากกอดเธอและลูบแก้มเธออย่างแรง
“ฉันรู้ว่านายไม่ตายง่ายๆ หรอก”หลิงหลิงยังคงเหมือนเดิมเธอมองโม่ฟ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
“สวยขึ้นนะเนี่ย”โม่ฟ่านยื่นมือออกไปหยิกแก้มเธอ
หลิงหลิงเบะปากทันทีเธอเกลียดการถูกหยิกแก้มที่สุดเด็กสาวท
