ม่ฟ่าน
“ไม่ค่อยครับ ช่วยให้ความรู้หน่อยครับ”โม่ฟ่านรู้สึกว่าแนวคิดเกี่ยวกับโลกของเขากำลังพังทลายลง
“วิชาประวัติศาสตร์ในโรงเรียนน่าจะเคยกล่าวถึงแต่ไม่มากนักมันยังเป็นความลับของหมู่บ้านเราด้วยและเรามักจะไม่บอกคนนอกเกี่ยวกับเรื่องนี้เว้นแต่…” ถังเยว่หยุดชั่วคราว
“เว้นแต่ผมจะกลายเป็นลูกเขย?” โม่ฟ่านแทรกขึ้น
“ฮึ ใครจะเอาคนไร้ค่าอย่างเธอ!” ถังเยว่ตวาด
“ผมไม่ได้หมายถึงคุณนี่ครับผมคิดว่าหมู่บ้านของคุณยังมีผู้หญิงคนอื่นอีก”โม่ฟ่านที่พูดมากตอบกลับ
“มากับฉัน ฉันจะพาเธอไปที่ไหนสักแห่ง!” ถังเยว่สั่ง
“ไม่มีทางครับหมู่บ้านแปลกๆ แบบคุณต้องทำอะไรบ้าๆ แน่อย่างเช่นการบูชายัญด้วยชีวิตผมไม่สนใจความลับของคุณและผมก็ไม่ไป” โม่ฟ่านส่ายหน้าอย่างแรง
“…ฉันว่าเธอคงดูหนังมากเกินไปแล้ว!”
ถังเยว่รู้สึกอยากจะร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมๆ กัน
