่ขยิบตาให้โม่ฟ่าน
โม่ฟ่านตกตะลึงตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาไปเยี่ยมเทพเจ้าของพวกเขา…
อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางอย่างความคิดของโม่ฟ่านก็เต็มไปด้วยใบหน้าของงูยักษ์ในทันทีเขาจำดวงตาที่ลึกซึ้งของมันได้ถ้าให้เขาอธิบาย สัตว์อสูรตัวนั้นยืนอยู่ที่นั่นเหมือนเทพเจ้าจริงๆ!
โม่ฟ่านตัวสั่นเขามองถังเยว่ที่กำลังยิ้มอย่างไม่เชื่อสายตาเขาถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวด้วยสีหน้าที่แข็งทื่อไม่รู้จะพูดอะไรอยู่นาน
ถังเยว่ยังคงจ้องมองโม่ฟ่านพร้อมรอยยิ้ม
โม่ฟ่านมักจะเฉยเมยต่อเรื่องจิตวิญญาณพูดตามตรง เขาเป็นคนเรียบง่ายเมื่อพูดถึงเรื่องศาสนาเขาห่างไกลจากคนที่มีอารมณ์อ่อนไหว
ถังเยว่คิดว่าไม่มีอะไรที่เขาจะกลัวแม้จะมีอะไรที่ทำให้เขากลัวเขาก็ยังจะพยายามเอาชนะมันด้วยอารมณ์ขันร้ายกาจที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาอย่างไรก็ตาม งูยักษ์ได้ทำให้โม่ฟ่านรู้สึกประหม่าอย่างไม่คาดคิดดังนั้นถังเยว่จึงอดไม่ได้ที่จะอยากแกล้งเขาต่อไป
“อาจารย์… อาจารย์ถังเยว่ครับอย่าล้อเล่นกับผมแบบนั้นเลยครับ”โม่ฟ่านใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะพูดคำเหล่านั้นออกมาได้
“ฉันไม่ได้ล้อเล่น” ถังเยว่ยังคงยิ้มเหมือนเดิม
“…หมู่บ้านของคุณ… ทุกคนเป็นมนุษย์งูเหรอครับ?” โม่ฟ่านถาม
ถังเยว่กลอกตาและโพล่งออกมาว่า “ได้โปรดเถอะ เราทุกคนเป็นมนุษย์!”
“มนุษย์ แต่คุณบูชางูเป็นเทพเจ้า?” โม่ฟ่านไม่เข้าใจ
“เธอเคยเรียนประวัติศาสตร์บ้างไหมเนี่ย!?”ถังเยว่พูดไม่ออกกับความขี้เกียจเรียนของโ
