ี่…”ถังเยว่หยุดชั่วครู่และจงใจเหลือบมองโม่ฟ่านพร้อมรอยยิ้ม“ทำไมเธอไม่ถามฉันล่ะว่าทำไม?”
“เอ่อ…” โม่ฟ่านพูดไม่ออกไม่ใช่คุณเหรอที่เตือนผมไม่ให้ขัดจังหวะ?เขาจึงรีบเล่นตามน้ำและถามว่า “แล้วทำไมล่ะครับ?”
ขณะที่เขาถามคำถามนั้นเขาก็พลันตระหนักได้ว่าหมู่บ้านนั้นฟังดูแปลกจริงๆมันก็ยังพอมีเหตุผลที่ทั้งหมู่บ้านจะเป็นจอมเวทที่ทรงพลังเพราะมีบางสถานที่ที่มีคนเก่งกาจมากกว่าปกติ
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหมู่บ้านไม่ได้ตั้งอยู่ในเขตปลอดภัยนั่นก็หมายความว่ามันอยู่ในอาณาเขตของสัตว์อสูรแม้แต่เมืองก็ยังถูกสัตว์อสูรบุกยึดได้อย่างรวดเร็วหากตั้งอยู่นอกเขตปลอดภัยไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่มีการป้องกันที่โดดเด่นเลย!
“ก็เพราะหมู่บ้านของเราอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพเจ้าไง” ถังเยว่ยิ้มดวงตาของเธอเป็นประกายเหมือนพระจันทร์เสี้ยว
“อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพเจ้า?” โม่ฟ่านสับสน
“ใช่แล้ว เราไม่เคยต้องกังวลว่าจะถูกสัตว์อสูรแทรกซึมเข้ามาเลยเนื่องจากการมีอยู่ของเทพเจ้าเธอจะไม่พบสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียวในรัศมีสิบกิโลเมตรจากหมู่บ้าน” ถังเยว่กล่าว
“เทพเจ้าทำแบบนั้นได้จริงๆ เหรอครับ?ผมคิดว่าพวกท่านทำได้แค่ปลอบประโลมจิตวิญญาณเท่านั้น” โม่ฟ่านกล่าว
“ไม่ใช่เทพเจ้าที่เราบูชา”
“งั้นบอกผมหน่อยสิครับว่าเทพเจ้าที่คุณบูชาคือใครบางทีผมควรจะไปเยี่ยมท่านเร็วๆ นี้เผื่อท่านจะดูแลบ้านเกิดของผมด้วย” โม่ฟ่านพูดติดตลก
“เธอเจอแล้ว” ถังเยว
