งกังวล แต่ผู้บัญชาการจ้านคงของพวกเขากลับจับตาดูพวกมันอยู่เมื่อไม่นานมานี้
จ้านคงเพิ่งได้รับข่าวเมื่อมีคนเคาะประตูอย่างแรง
“หัวหน้าครับ ผมเอง จางเสี่ยวโหว!” เสียงตื่นเต้นของเขาตอบกลับมาจากหลังประตู
“ฉันรู้ว่านายจะมา เข้ามาสิ” จ้านคงกล่าวอย่างหัวเราะ
จางเสี่ยวโหวรีบวิ่งเข้าไปในห้องและโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “มีข้อมูลเกี่ยวกับพี่ฟ่านบ้างไหมครับ ผมได้ยินมาว่ามีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นที่ทะเลสาบตงถิง ผมจำได้ที่คุณเคยบอกผมไว้ก่อนหน้านี้ และผมคิดว่ามันเป็นไปได้สูงมากที่จริงๆ แล้วจะเป็นพี่ฟ่านเอง…”
“ยังไม่แน่ใจ ฉันจะส่งคนไปสืบสวน อย่าเพิ่งตกใจ” จ้านคงกล่าว
“ผมจะไม่ตกใจได้ยังไงครับ เขาเป็นพี่ชายคนเดียวของผมนะ!”
“ฉันรู้ ตอนนี้ไปรออย่างอดทนเถอะ ฉันจะแจ้งให้นายทราบเมื่อมีข้อมูลใหม่”
“ไม่ครับหัวหน้า ได้โปรดให้ผมไปที่ทะเลสาบตงถิงเถอะครับ ในที่สุดผมก็มีความหวังแล้ว ผมจะพาพี่ฟ่านกลับมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” จางเสี่ยวโหวกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม
“มันไม่ใช่เรื่องของนาย อีกอย่าง ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของนาย นายก็แค่ไปเป็นอาหารให้จิ้งจกยักษ์เท่านั้นแหละ”
“มันเป็นเรื่องของผมแน่นอนครับ…หัวหน้า ผมดูแลตัวเองได้” จางเสี่ยวโหวกล่าว
“เจ้าโง่ ด้วยความสามารถของนาย ต่อให้นายฝึกอีกสิบปี นายก็ยังจะตายทันทีอยู่ดี” จ้านคงเตะเด็กหนุ่มที่น่ารำคาญคนนั้นออกจากห้องไป
เขาคิดว่าทะเลสาบตงถิงคืออะไรกัน?
แ
