เปิดใช้งานปีกวายุเพื่อไล่ตามโม่ฟ่านแต่กระแสลมก็สลายไปอย่างรวดเร็วทันทีที่มันปรากฏขึ้นจ้านคงตระหนักว่าตัวเขาเองก็บาดเจ็บไม่น้อยเช่นกันและไม่มีทางที่เขาจะใช้ปีกวายุได้ซึ่งต้องใช้พลังงานจำนวนมาก
“โม่ฟ่าน!” จ้านคงตะโกนใส่ร่างเงาที่กำลังวิ่งข้ามเมืองจินหลินไป
ร่างนั้นไม่หยุดเขาวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปในทิศทางหนึ่งและในไม่ช้าก็ออกจากเขตแดนของเมืองจินหลิน
ปัญหาคือ ถ้าเขายังคงวิ่งไปอย่างไร้จุดหมายในป่าวิญญาณของเขาก็จะถูกดูดจนหมด
จ้านคงจ้องมองร่างที่กำลังหายไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ในใจ
อันที่จริง ตั้งแต่ภัยพิบัติเมืองป๋อจ้านคงก็คอยจับตาดูโม่ฟ่านมาโดยตลอดเขาถึงกับขอให้คณบดีเซียวช่วยดูแลเขาเป็นพิเศษ
จ้านคงรู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่พรสวรรค์สองธาตุของโม่ฟ่านจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะหลังจากได้รู้เกี่ยวกับการทดลองอันน่าตกใจเกี่ยวกับธาตุปีศาจที่กองทัพกำลังดำเนินการอยู่เบื้องหลังเขาก็ได้จับตาดูหลู่เนี่ยนมาพักใหญ่และอย่างที่เขาคาดไว้ เขาก็ได้ลงมือ
อย่างไรก็ตาม จ้านคงประเมินความบ้าคลั่งของปีศาจต่ำไปเขาได้ขอให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดีสละตำแหน่งเพื่อดำเนินการตามแผนการอันวิปลาสของเขาอย่างน่าประหลาดใจ
นักเรียนมากกว่าครึ่งเสียชีวิตแม้แต่โม่ฟ่านก็หายตัวไปเนื่องจากผลข้างเคียงโดยไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสุดท้ายแล้วเขาจะรอดหรือไม่จ้านคงโกรธมากจนเขาเอาหมัดทุบพื้นไม่หยุดทำไมเขาถึงไม่ลงมือเร็
