วกว่านี้เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!
มันเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะไล่ตามโม่ฟ่านจ้านคงหมดพลังที่จะทำเช่นนั้นเขาเพิ่งบินมาตลอดทางโดยไม่หยุดใช้พลังวายุไปค่อนข้างมากแม้จะมีปีกวายุมันก็ค่อนข้างยากสำหรับเขาที่จะตามความเร็วอันน่าเหลือเชื่อของโม่ฟ่านที่กลายเป็นปีศาจในป่าได้ทัน
จ้านคงลุกขึ้นยืนและมุ่งหน้ากลับไปยังใจกลางเมือง
ในไม่ช้าเขาก็พบนักเรียนสี่คนและผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหลือของหลู่เนี่ยน
“ถ้าพวกเจ้าคิดจะขัดขืน ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะประหารพวกเจ้าตรงนี้”จ้านคงมองเจียงอี้และพวกด้วยสายตาเย็นชา
เจียงอี้ส่ายหน้ายอมแพ้“พวกเราจะไม่ทำเช่นนั้นแต่ท่านช่วยบอกพวกเราได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้บัญชาการ?”
“เขาตายแล้ว ถูกปีศาจที่พวกเจ้าสร้างขึ้นฉีกเป็นชิ้นๆ” จ้านคงตอบ
เจียงอี้และทหารตกตะลึงพวกเขาไม่เต็มใจที่จะเชื่อก่อนที่จะเห็นศพด้วยตาตัวเอง
พวกเขาพบศพจริงซึ่งหน้าอกถูกเจาะทะลุและไหม้เกรียม
ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างมากราวกับว่าเขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตตามที่จ้านคงกล่าว โม่ฟ่านได้ฉีกวิญญาณของเขาออกเป็นชิ้นๆ
เจียงอี้และทหารพากันร้องไห้ในทางกลับกัน จ้าวหม่านเหยียน ไป๋ถิงถิง และมู่หนู่เจียวกลับพอใจเมื่อรู้ว่าพวกเขาได้รับการแก้แค้นแล้วความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อปีศาจที่ฆ่าเพื่อนของพวกเขาอย่างโหดเหี้ยมแม้จะเรียกตัวเองว่าจอมเวทสงครามนั้นเป็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้นักเรียนที่มาฝึก
