นี่มันไม่ได้ต้องการแค่เงินของเขา แต่มันต้องการชีวิตของเขาชัดๆ!
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลงจู๊สวีถึงได้ยัดตั๋วเงินใส่สาบเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วคล้องกุญแจหีบไม้กลับตามเดิม ปิดประตูห้องเรียบร้อย จึงเดินมาที่หน้าบันได
ขณะกำลังจะลงไปชั้นล่าง ด้านหลังกลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น แถมยังเป็นเสียงฝีเท้าที่อยู่ใกล้มาก
ราวกับว่าตอนนี้มีใครบางคนกำลังยืนอยู่ด้านหลังของเขา!
แต่ลูกจ้างกับผู้ดูแลบัญชีของร้านล้วนอยู่ที่ลานด้านหน้า ลูกจ้างเพียงคนเดียวที่อยู่ในร้านก็เพิ่งถูกเขาส่งออกไปเมื่อครู่นี้ นอกเหนือจากตัวเขาเองแล้ว ตอนนี้ในร้านจะยังมีใครได้อีก?
“ใครน่ะ!”
หน้าผากของหลงจู๊สวีมีเหงื่อเย็นผุดซึม สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที ทว่าพอกำลังจะหันขวับไปมอง ก็รู้สึกได้ว่ามีคนผลักเขาอย่างแรง
“อ๊าก ”
วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็เสียหลัก ร้องโหยหวนพลางกลิ้งหลุนๆ ตกบันไดลงไป
เมื่อร่วงลงไปถึงชั้นหนึ่ง ร่างนั้นก็นอนคว่ำหน้านิ่งสนิทอยู่บนพื้น ไม่ไหวติงอีกต่อไป
เวลานี้เอง กู้หย่วนถึงได้เดินทอดน่องลงบันไดมาอย่างอ้อยอิ่ง
เขายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปอังจมูกเพื่อตรวจดู ทรวงอกกู้หย่วนก็เกิดความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย
