เมื่อออกจากหมู่บ้าน กู้หย่วนก็มุ่งหน้าตรงไปยังตัวอำเภอทันที
ส่วนอาหวงหนูเขี้ยวเหล็กนั้น ซุกซ่อนตัวอยู่ใต้เสื้อกันหนาวบุนวมที่ทั้งเก่าและขาดวิ่นของเขา
หลังจากเข้าเมืองมาแล้ว กู้หย่วนมุ่งตรงไปยังตรอกเถียนสุ่ย ซึ่งเป็นที่พักของหลินโจว
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
หลังเคาะประตู ประตูเรือนก็ถูกเปิดออก ทว่าคนที่มาเปิดกลับไม่ใช่หลินโจว แต่เป็นสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีใบหน้างดงามอ่อนหวาน และมีทรวดทรงอวบอัดเย้ายวน
“ขออภัย ข้ามาหาหลินโจวน่ะ”
กู้หย่วนเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“ท่านคือ…”
สตรีผู้นั้นยอบกายคารวะกู้หย่วนเบาๆ
“ผู้น้อยแซ่หู เป็นเพื่อ… เอ้ย เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของหลินโจวเจ้าค่ะ”
ตอนที่พูดประโยคนี้ ใบหน้าของนางแดงระเรื่อเล็กน้อย คล้ายจะเขินอายอยู่บ้าง
“ท่านคงจะเป็นคุณชายกู้ใช่หรือไม่ หลินโจวเคยเล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟังแล้ว”
ให้ตายเถอะ สตรีผู้นี้เกล้ามวยผมทรงม้าตก ดูอย่างไรก็เป็นแม่ม่ายชัดๆ หลินโจวเจ้านี่ดูภายนอกซื่อๆ ทึ่มๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเสือซ่อนเล็บเหมือนกัน… กู้หย่วนประหลาดใจอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับพยักหน้ารับ
“ที่แท้ก็พี่หญิงหูนี่เอง”
