ส่วนซุนเอ้อนั้นลอบมองกู้หย่วนด้วยความหวาดผวา ก่อนจะตวัดสายตาไปมองต่งกุ้ยด้วยความขุ่นเคืองที่ก่อตัวขึ้นในใจ
ใช่ มันทั้งแค้นทั้งชังกู้หย่วน เพราะกู้หย่วนเป็นคนหักแขนหักขามัน แต่มันกลับแค้นต่งกุ้ยมากกว่า!
ในความคิดของซุนเอ้อ ถ้าวันนี้ต่งกุ้ยไม่สั่งให้มันลงมือทำร้ายตาเฒ่ากู้ บางทีกู้หย่วนก็คงไม่บุกมาหาเรื่องถึงที่ และตัวมันก็คงไม่ต้องมาโดนหักแขนหักขาแบบนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะต่งกุ้ย เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!
แล้วดูตอนนี้สิ ไอ้เด็กกู้หย่วนนี่เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่คนที่จะไปตอแยด้วยได้ง่ายๆ แต่เพราะเรื่องในวันนี้ ทำให้มันต้องถูกกู้หย่วนหมายหัว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีเอาซะเลย!
ทั้งหมดนี้ เป็นความผิดของต่งกุ้ยคนเดียว!
“???”
เมื่อสังเกตเห็นสายตาอาฆาตแค้นของซุนเอ้อที่ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตน แต่กลับพุ่งไปที่ต่งกุ้ยแทน กู้หย่วนก็ถึงกับไปไม่เป็น เขามองซุนเอ้อด้วยสายตาแปลกๆ
“อะไรของมันวะ? ไม่แค้นศัตรูอย่างข้า แต่ดันไปแค้นลูกพี่ตัวเองเนี่ยนะ ตรรกะความคิดมันบกพร่องตรงไหนหรือเปล่า?!”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากของกู้หย่วน เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้
