ดูท่าทางไอ้ซุนเอ้อคงจะรู้ซึ้งแล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่จะไปล้อเล่นด้วยได้ มันเลยโยนความผิดและเหตุผลทั้งหมดไปให้ต่งกุ้ยรับจบแทน
เจ้านี่มันช่างเป็นคนที่มีตรรกะสุดโต่งจริงๆ!
เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากลานบ้านผุพังของต่งกุ้ย กู้หย่วนก็สัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา
พอเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็พบว่าคนเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนี้ คงจะแห่กันมาดูเพราะเสียงร้องโหยหวนเมื่อครู่นี้เป็นแน่
เพียงแต่ตอนนี้ สายตาที่พวกเขามองกู้หย่วนนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดกลัว ตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อ
ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างไรอย่างนั้น
พวกเขาคงกำลังตกใจที่กู้หย่วนสามารถจัดการกับอันธพาลตัวแสบอย่างต่งกุ้ยและซุนเอ้อจนร้องโอดโอยน้ำมูกน้ำตาไหลได้
กู้หย่วนไม่ได้สนใจคนพวกนั้น เขาเดินตรงกลับบ้านทันที
ความจริงแล้ว ที่เมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ลงมือฆ่าพวกมัน ไม่ใช่เพราะเขาไม่กล้า แต่เป็นเพราะเขาฆ่าไม่ได้ต่างหาก!
ไม่ว่าจะเป็นในชาติก่อนหรือชาตินี้ การฆ่าคนก็ถือเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายทั้งนั้น!
ยิ่งสำหรับชาวบ้านตาดำๆ ที่อยู่ต่ำสุดของสังคมอย่างเขาด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง
