“เพราะในใจผม คุณเหมือนเจ้าหญิงที่สวยงามแต่ลึกลับที่อยู่ในปราสาทไม่ใช่ทุกคนที่จะมีโอกาสได้หนีไปกับเจ้าหญิง เหมือนในเทพนิยายผมคิดว่าจะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นตอนที่เราหนีไปด้วยกันแต่น่าเสียดายที่เราถูกจับกลับมาค่อนข้างเร็ว”
มู่หนิงเสวี่ยเงียบไป
ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็พูดขึ้นว่า “คุณแปลก เหมือนคนอื่นๆ เลย”
“ผมก็ว่างั้น” โม่ฟ่านยักไหล่ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเหมือนเดิมยากที่จะบอกได้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่ล้อเล่น
“งั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดตอนนี้แล้ว” มู่หนิงเสวี่ยกังวลกับสถานการณ์ปัจจุบันมากกว่า
“แต่ผมจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้เสมอ”
“มันมีความหมายอะไรเหรอ? คุณก็รู้ว่ามันไร้เดียงสา เหมือนเทพนิยายตระกูลมู่ไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่าทำให้ตัวเองลำบากเลยอีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้สนใจคุณแล้ว” มู่หนิงเสวี่ยพูดตรงๆ
มันผ่านมาหลายปีแล้ว มู่หนิงเสวี่ยไม่สนใจอดีตของเธอเลยเพราะเธอทุ่มเทให้กับการฝึกฝนอย่างมากเธอเพียงแค่รู้สึกผิดที่เคยทำให้โม่ฟ่านลำบากในอดีต ไม่มีอะไรอื่นอีกเธอไม่ต้องการให้โม่ฟ่านเข้าใจผิด
“นั่นก็เพราะคุณยังไม่ค้นพบเสน่ห์ที่แท้จริงของผมภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูไม่เอาไหนนี่ต่างหาก!” โม่ฟ่านพูดอย่างหน้าไม่อาย
“คุณแปลก ฉันพูดจริงๆ นะแต่บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่คุณอยากพูดจากใจจริงๆฉันก็จะให้คำตอบคุณเหมือนกัน พวกเขาจัดหาคู่หมั้นให้ฉันแล้วถึงแม้ฉันจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา แต่เรื่องความรักก็ไม่ได้สำคัญอะไรในใจฉันนักหรอกเพรา
