“การจะฆ่าไอ้ต่งกุ้ยกับซุนเอ้อน่ะมันง่ายนิดเดียว แต่การจะฆ่าพวกมันโดยไม่ให้สาวมาถึงตัวข้านี่สิ มันยากเอาเรื่องอยู่”
ระหว่างทางกลับบ้าน กู้หย่วนก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ
“ไม่เพียงแต่มันจะโยงมาถึงข้าได้ง่ายๆ แต่ถ้าสองคนนี้ตาย คนแรกที่จะบุกมาหาเรื่องข้า ก็คงหนีไม่พ้นจวนสกุลเฉียน!”
การทำร้ายร่างกายกับการฆ่าคน มันต่างกัน
แค่ทำร้ายร่างกายแต่ไม่เอาถึงตาย นั่นหมายความว่าเขายังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง และเมื่อมีความเกรงกลัว ก็ย่อมมีจุดอ่อน
แต่ถ้ากล้าลงมือฆ่าคน นั่นหมายความว่าเขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนแล้ว! และนี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด!
ในเมื่อกู้หย่วนกล้าฆ่าคน แล้วทำไมเขาจะไม่กล้าแก้แค้นเฉียนอวิ๋นเจี๋ยล่ะ?
“ด้วยวิทยาการทางการแพทย์ในยุคสมัยนี้ ไอ้สองคนนั้นโดนข้าทุบกระดูกแตกขนาดนี้ ต่อให้รักษาหาย ก็คงต้องกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต! แต่จะว่าไป… การใช้ความรุนแรงปราบความรุนแรงนี่มันโคตรสะใจเลยโว้ย!”
กู้หย่วนบิดข้อมือไปมา รู้สึกว่าอารมณ์ปลอดโปร่งขึ้นเป็นกอง
