ทางรถไฟสายนี้ถูกทิ้งร้างมาสิบห้าปีแล้วตามปกติ มันจะถูกซ่อนอยู่ท่ามกลางวัชพืช โดยไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง…
น่าแปลกใจที่วันนี้มีผู้มาเยือนไม่ใช่รถไฟ แต่เป็นกลุ่มนักเรียนจากโรงเรียนชื่อดัง ที่กำลังปฏิบัติภารกิจฝึกฝน
เส้นทางยังคงใช้งานได้ ตราบใดที่สัตว์อสูรไม่ได้ใช้ทางรถไฟเป็นที่นอนการเดินทางค่อนข้างราบรื่น จนกระทั่งกลุ่มมาถึงอุโมงค์ ซึ่งมืดสนิทตามธรรมชาติ และดูน่าขนลุกอย่างยิ่ง
“ฉันเพิ่งดูแผนที่ อุโมงค์นี้ยาวประมาณหนึ่งกิโลเมตรจากความถี่ที่เราเจอสัตว์อสูรระหว่างทาง อุโมงค์นี้น่าจะเป็นรังของพวกมันฉันแนะนำว่าเราควรหาทางอ้อมภูเขาแทนที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย ในเมื่อเราไม่รู้ชนิดและจำนวนของพวกมัน” ซ่งเซี่ยแนะนำกลุ่มที่อยู่ข้างหลังเธอ
“คุณไม่ระวังตัวเกินไปหน่อยเหรอ?ใครจะสนว่าข้างในมีอะไร เราก็แค่ฆ่าทุกอย่างที่เราเห็นอุโมงค์ยาวแค่กิโลเมตรเดียว ใครจะรู้ว่าเราจะเสียเวลาอ้อมภูเขาไปเท่าไหร่!” ลู่เจิ้งเหอโต้แย้ง
“อย่ากลัวไปเลย ใช้ทางอุโมงค์เถอะ” เจิ้งปิงเซียวเห็นด้วย คิดว่ามันเสียเวลาไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่เจอสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งบนภูเขา หรือจะไม่เจอเลยถ้าอ้อมไป
“ก็ได้ เราจะใช้ทางอุโมงค์” ซ่งเซี่ยพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
“ฉันจะให้หินยักษ์นำหน้า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มันจะช่วยรับมืออันตรายไว้ได้สักพัก” เจิ้งปิงเซียวเรียกหินยักษ์ของเขาออกมาขณะพูด
เมื่อเจิ้งปิงเซียวเรียกอสูรเสร็จ ลู
