ต่มันคงเป็นเรื่องโง่ที่จะลองสูดดมเข้าไป เพราะสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นจากความเน่าเปื่อย มูลสัตว์อสูร และการขาดการระบายอากาศ…
“ข้างหน้าเป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่มีอะไร แค่หินสีขาวรูปร่างแปลกๆ”
“มันคงเป็นสิ่งที่หลงเหลือจากการก่อสร้าง เดินหน้าต่อไป”
—
“เจียวเจียว เข้ามาใกล้ฉันหน่อย ฉันจะปกป้องเธอได้ในกรณีฉุกเฉิน” โม่ฟ่านเดินนำหน้ามู่หนู่เจียว ราวกับว่าเขาเป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้ที่กำลังดูแลผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลือ
มู่หนู่เจียวสวมเสื้อแขนยาวรัดรูป ซึ่งโอบรัดช่วงบนของเธออย่างแนบชิดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของเธอในพื้นที่ปิดแบบนี้ช่างน่าดึงดูดอย่างยิ่งลมหายใจแต่ละครั้งของเธอให้ความรู้สึกที่เร้าอารมณ์ไม่น้อย
มู่หนู่เจียวกลอกตาใส่โม่ฟ่านและถามว่า “นายไม่ควรจะปกป้องภรรยาใหญ่ของนายเหรอ?”
“เอ่อ…” โม่ฟ่านยิ้มครึ่งๆทำไมฉันถึงไม่รักษาท่าทีให้ดีก่อนหน้านี้ พูดแบบนั้นต่อหน้ามู่หนู่เจียวไปได้?
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา มู่หนู่เจียวก็อดถามไม่ได้ว่า “พวกนายสองคนเจอกันได้ยังไง?”
“เธอเคยเป็นเพื่อนบ้านฉัน” โม่ฟ่านตอบอย่างซื่อสัตย์
บ้านของเธอเหมือนปราสาท มีสวนของตัวเอง ทางรถเข้า และคฤหาสน์หลายหลังในขณะที่บ้านของเขาเป็นบ้านแถวใต้ภูเขา แต่มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนบ้านกันได้!
“งั้นเธอก็มาจากเมืองป๋อด้วย… นั่นอธิบายปฏิกิริยาของเธอก่อนหน้านี้” มู่หนู่เจียวระลึกถึงท่าทีของมู่
