เมื่อความคับแค้นใจได้ระบายออกไป กู้หย่วนก็กลับมามีสติเยือกเย็นอีกครั้ง
พอหันไปมองศพบนพื้น โดยเฉพาะบาดแผลเหวอะหวะน่าสยดสยองนั่น เขาก็เพิ่งจะรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาจนกระเพาะปั่นป่วน
หลังจากโก่งคออาเจียนลมเปล่าๆ ไปสองสามครั้ง อาการก็ค่อยยังชั่วขึ้น
แต่ในขณะเดียวกัน กู้หย่วนก็รู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน พร้อมกับความตระหนักรู้บางอย่างที่สว่างวาบขึ้นในใจ
ใครไม่ให้ข้ามีชีวิตรอด ข้าก็จะส่งมันไปลงนรก!
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงยามเย็นย่ำ
กู้หย่วนจัดการลบร่องรอยต่างๆ จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรหลงเหลือให้สาวถึงตัวได้ แล้วจึงรีบเดินออกจากตรอกมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองเพื่อกลับบ้าน
หากฟ้ามืด ประตูเมืองก็จะปิด ถึงตอนนั้นถ้ายังไม่ออกจากเมือง ก็จะออกไม่ได้แล้ว
ด้วยร่างกายที่แข็งแรงขึ้นจากพรสวรรค์เขี้ยวเหล็ก กู้หย่วนจึงเดินจ้ำอ้าวรวดเดียวถึงบ้านโดยรู้สึกแค่เหนื่อยหอบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ทว่าทันทีที่ผลักประตูบ้านเข้าไป เขากลับต้องพบกับสภาพบ้านที่เละเทะไม่มีชิ้นดี
ที่นอนหมอนมุ้งเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด
กระทะเหล็กถูกคว่ำลงบนพื้นข้างเตาดิน
แม้แต่โอ่งข้าวสารก็ยังถูกทุบจนแตกกระจาย!
