ข้าวสารกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
กู้หวังซื่อผู้เป็นแม่นั่งร้องไห้ตาบวมเป่งอยู่บนขอบเตียง
ส่วนกู้ต้าซานผู้เป็นพ่อกำลังพูดปลอบประโลมอยู่ข้างๆ ทว่าบนใบหน้าซีกหนึ่งของเขากลับมีรอยฝ่ามือบวมแดงประทับอยู่ และที่มุมปากยังมีคราบเลือดซึมออกมา
“อาหย่วน เจ้ากลับมาแล้วรึ”
เมื่อเห็นกู้หย่วน กู้ต้าซานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเบือนหน้าหนี ราวกับไม่อยากให้ลูกชายเห็นสภาพอันน่าสมเพชของคนเป็นพ่อ
กู้หวังซื่อเองก็รีบปาดน้ำตา กลั้นเสียงสะอื้น
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นขอรับ?”
เห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของกู้หย่วนก็ดำทะมึนลงทันที
“เฮ้อ อาหย่วนเอ๊ย เมื่อบ่ายวันนี้ ไอ้ต่งกุ้ยกับซุนเอ้อมันมาที่นี่…”
เมื่อรู้ว่าคงปิดบังลูกไม่ได้ กู้ต้าซานจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายให้ฟังทั้งหมด
เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อบ่ายวันนี้ต่งกุ้ยกับซุนเอ้ออ้างชื่อพ่อบ้านอู๋บอกว่าสงสัยกู้หย่วนจะคิดการใหญ่แก้แค้นคุณชายเฉียนอวิ๋นเจี๋ย พวกมันเลยถือวิสาสะบุกเข้ามารื้อค้นข้าวของในบ้านจนกระจุยกระจาย เพื่อหาหลักฐาน
