แต่ต่อให้กู้หย่วนคิดจะแก้แค้นจริงๆ มันก็เป็นแค่ความคิดอยู่ในหัว ไอ้สองคนนี้จะไปหาหลักฐานอะไรเจอได้ล่ะ? ผลก็คือพวกมันคว้าน้ำเหลว
จากนั้นต่งกุ้ยกับพวกก็คาดคั้นถามผู้เฒ่าทั้งสองว่า กู้หย่วนไปไหน ช่วงนี้แอบไปทำเรื่องระยำตำบอนอะไรอยู่
เมื่อไม่ได้คำตอบ แถมยังรอกู้หย่วนไม่มาเสียที พวกมันก็เลยทิ้งคำขู่ไว้แล้วเดินกร่างจากไป
“ต่งกุ้ย ซุนเอ้อ...”
เมื่อฟังจบ สีหน้าของกู้หย่วนก็เย็นเยียบ ความโกรธแค้นพุ่งทะลุปรอท!
เขารู้อยู่แล้วว่าไอ้สองคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่นึกว่าพวกมันจะเลวทรามต่ำช้าได้ถึงขนาดนี้
ยอมลดตัวไปเป็นหมาคอยสอดแนมให้คนอื่นก็ว่าแย่แล้ว นี่ถึงขั้นกล้าบุกมารังแกถึงในบ้าน ทุบโอ่งข้าวสาร ตบตีคนแก่ แถมยังใส่ร้ายป้ายสีกันอีก นี่มันกะจะบีบให้ครอบครัวเขาไม่มีที่ยืนเลยนี่หว่า!
แต่การที่ไอ้สองคนนี้กล้าบุกมาอาละวาดถึงบ้าน ก็แสดงว่าพวกมันคงจะระแคะระคายถึงความผิดปกติของเขา เลยตั้งใจมาสืบดูลาดเลานั่นเอง
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านรออยู่ในบ้านนะขอรับ วางใจเถอะ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ!”
กู้หย่วนข่มความโกรธเอาไว้ ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากบ้านไปทันที
