พูดจบ มันก็โบกมืออย่างรำคาญใจ
“เอาล่ะ เลิกพล่ามได้แล้ว แค่แกยอมตามข้าไปดีๆ ข้ารับรองว่าจะไม่ทำอะไรแก”
“เป็นไอ้หมาแก่แซ่สวีนั่นจริงๆ ด้วย!”
แววตาของกู้หย่วนเย็นเยียบลง เขาถอนหายใจยาว ความรู้สึกตลกร้ายผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง
เขาแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่ ไม่ได้คิดจะไปหาเรื่องใครเลยสักนิด แต่ทำไมถึงมีแต่คนคอยมารังควาน บีบคั้นจนเขาแทบจะไม่มีที่ยืนอยู่ร่ำไป?
ก่อนหน้านี้ก็เฉียนอวิ๋นเจี๋ยกับพ่อบ้านอู๋แห่งจวนสกุลเฉียน!
ต่อมาก็ไอ้ซุนเอ้อกับต่งกุ้ย!
แล้วตอนนี้ ก็มาเจอหลงจู๊สวี กับไอ้ถึกตรงหน้านี่อีก!
แค่เพราะความโลภอยากได้หวงจิงที่มีอายุเก่าแก่ ถึงกับต้องใช้วิธีสกปรกคิดจะเล่นงานเขา สันดานละโมบไม่รู้จักพอ แถมยังเห็นชีวิตคนอื่นเป็นผักปลาแบบนี้ ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!
“โลกบัดซบเอ๊ย! แล้วก็ไอ้พวกสวะพวกนี้ด้วย!”
จิตสังหารอันรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาในใจของกู้หย่วน!
จนถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งจะได้สัมผัสกับความโหดร้ายของโลกใบนี้อย่างแท้จริง!
