เมื่อเดินมาถึงบริเวณทุ่งนากู้หย่วนไม่ได้หยุดพักที่นี่แต่เลือกที่จะเดินลึกเข้าไปอีก
รังหนูนาบริเวณริมคันนาส่วนใหญ่มักจะถูกคนอื่นขุดค้นไปหมดแล้ว การมาเสียเวลาขุดหารังหนูแถวนี้เพื่อหาเสบียงจึงแทบจะไร้ประโยชน์
แต่ถ้าเป็นตามสถานที่ห่างไกลผู้คน หรือตามรังหนูนาและหนูภูเขาที่อยู่ตรงตีนเขาเตี้ยๆ ไกลออกไป อาจจะพอมีหวังได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง
เดินไปได้สักพัก เจ้าอาหวงที่ซุกตัวอยู่ในอกเสื้อก็ส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ” ออกมาสองครั้ง คล้ายกำลังส่งสัญญาณเตือนภัย
กู้หย่วนชะงักไปเล็กน้อย
เขาแสร้งทำเป็นชำเลืองมองไปด้านหลังอย่างแนบเนียน แล้วก็เห็นเงาคนสองคนผลุบๆ โผล่ๆ อยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปราวร้อยเมตร
“มีคนสะกดรอยตามข้ามางั้นรึ?!”
ใจของกู้หย่วนร่วงวูบ
ทว่าภายนอกเขายังคงตีหน้าซื่อ เดินหน้าต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวกลับครุ่นคิดอย่างหนัก:
“สองคนนั้น คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย รูปร่างดูคุ้นๆ ตาแฮะ… หรือว่าจะเป็นซุนเอ้อกับต่งกุ้ย?”
แม้หมู่บ้านสกุลกู้จะใช้ชื่อว่ากู้ แต่คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้แซ่กู้กันทั้งหมด ยังมีคนแซ่ซุนและแซ่ต่งปะปนอยู่ด้วย
