ไอ้ซุนเอ้อกับต่งกุ้ยก็เป็นคนในหมู่บ้านสกุลกู้นี่แหละ เพียงแต่พวกมันชอบไปมั่วสุมกับพวกอันธพาลในตำบล คอยหลอกลวงต้มตุ๋นรังแกชาวบ้านไปทั่ว วันๆ ไม่ทำมาหากินอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จนมีชื่อเสียงฉาวโฉ่พอตัว
กู้หย่วนคนเก่าก่อนที่จะตระหนักรู้ถึงความทรงจำ มักจะคอยหลีกเลี่ยงคนประเภทนี้ ไม่เคยไปข้องแวะด้วย และยิ่งไม่เคยไปล่วงเกินอะไรพวกมันด้วยซ้ำ บ้านเขาจนกรอบขนาดหนูยังเมิน ไม่มีอะไรให้พวกมันหมายตาได้เลยสักนิด
แล้วทำไมไอ้สองคนนี้ถึงมาสะกดรอยตามเขาได้ล่ะ?
“หรือว่าจะเกี่ยวกับเฉียนอวิ๋นเจี๋ย?”
ความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในหัวของกู้หย่วน
ไม่ว่าจะเกี่ยวกับเฉียนอวิ๋นเจี๋ยหรือไม่ก็ตาม แต่อย่างน้อยก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า… ไอ้สองคนนี้ไม่ได้มาดีแน่!
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนจึงตัดสินใจเดินเบนเข็มมุ่งหน้าเข้าป่าไปเสียเลย
ป่าผืนนี้มีพุ่มไม้ขึ้นหนาทึบ เหมาะแก่การซ่อนตัวยิ่งนัก
เมื่อเดินลึกเข้ามาในป่าทึบได้สักพัก เขาก็ฉวยจังหวะย่อตัวลงหลบหลังพุ่มไม้ใหญ่ แล้วค่อยๆ คลานหลบฉากไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานนัก สองคนที่สะกดรอยตามมาตลอดก็เดินมาถึงบริเวณนั้น พวกมันหันซ้ายแลขวาลุกลี้ลุกลน
