บทที่ 195
พูดถึงตรงนี้ ในแววตาของนางก็พลันปรากฏประกายแสงอันคมกริบและเย็นเยียบขึ้นมา
เซียวเหยียนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้ากินเนื้อส่วนของตนเองจนหมด
รอจนอิ่มท้องแล้ว เซียวเหยียนก็หยิบเนื้ออีกส่วนหนึ่งมาใช้ใบไม้ห่อแล้ววางไว้ข้างๆ นี่คือส่วนที่เขาเหลือไว้ให้ท่านผู้เฒ่าโม่
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนตบก้น หยิบธงรบที่ทำขึ้นเองสองสามผืนเดินออกไปนอกค่าย ระหว่างทางก็ปักธงรบไว้ที่ขอบค่ายตามลำดับ
ธงทั้งหมด 4 ผืน ถูกปักไว้ที่มุมกว้างทั้ง 4 ทิศ
ธงที่ทำจากผ้าเต็นท์ แต่ลายมือกลับดูทรงพลังองอาจ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นถึงวิชากวีระดับ 3 เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วยิ้มๆ เมื่อเทียบกับธงทัพโลหิตสังหารที่ปักอยู่ที่นี่แล้ว ก็ดูน่าเวทนาอยู่บ้างจริงๆ
รอจนปักธงรบเสร็จ เซียวเหยียนก็กลับมาที่หน้ากองไฟ เขานำกระดาษที่รวบรวมมาจากกระโจมต่างๆ ออกมา แล้วหยิบพู่กันและแท่นฝนหมึกมาบันทึกทีละอย่าง
“เจ้ากำลังทำอะไร?” เซียวเฟิ่งอู่เห็นเข้าจึงเอ่ยถาม “เขียนจดหมายกลับบ้านรึ?”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย จดหมายจะส่งไปที่ใด? ฟ้าดินคือบ้าน ณ เวลานี้ ที่นี่ก็คือบ้านของเขา
“นี่คือเคล็ดวิชาของหอฟังเสียงฝน”
“เจ้าจะบันทึกเคล็ดวิชาลงไป?”
“อืม บันทึกแล้วก็จะนำไปคืนให้ตระกูลเซียว” เซียวเหยียนยิ้มพลางกล่าว แต่สีหน้ากลับสงบน
