ัง!!!
ทางเดินสั่นสะเทือนทันทีขณะที่โม่ฟานเพิ่งถอนหายใจด้วยความอิจฉาเสร็จจางเสี่ยวโหวที่อยู่ไกลๆ ก็ชนเข้ากับประตูห้องน้ำสาธารณะ
ผู้คนเริ่มหัวเราะเยาะเขา
ก๊อกน้ำที่งออยู่เริ่มพ่นน้ำอย่างบ้าคลั่งและส่วนหนึ่งของประตูห้องน้ำก็พังกลิ่นเหม็นคาวรุนแรงกระจายไปทั่วทั้งชั้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากตอนนี้ไม่มีประตูที่จะป้องกันกลิ่นได้ในเสี้ยววินาที เสียงด่าทอก็ดังขึ้น
‘รอยลม’ ในที่สุดก็สลายไปจางเสี่ยวโหวล้มลงกับพื้นโดยมีเลือดกำเดาไหล
สภาพนี้ก็น่าสังเวชพอแล้วโชคร้ายที่กางเกงในที่ตามกระแสลมมานั้นสูญเสียแรงลมไปและสุดท้ายก็ตกลงบนใบหน้าของชายผู้น่าสงสาร
ลู่เสี่ยวปิงและหัวหน้าหอพักรีบดึงจางเสี่ยวโหวกลับไปที่หอพักของเขา
หัวหน้าหอพักหยิบกางเกงในของเขากลับมาและเปิดดูก็พบรอยเลือด
“หัวหน้าหอพัก ฉันไม่รู้ว่าแกก็มีประจำเดือนด้วย”ลู่เสี่ยวปิงหัวเราะเสียงดัง
“ออกไปเลย”หัวหน้าหอพักโยนกางเกงในสุดที่รักของเขาลงถังขยะอย่างไม่เต็มใจ
โม่ฟานหดหัวกลับไปอย่างเงียบๆและกลับไปที่เตียงของเขาก่อนที่ผู้ดูแลหอพักจะพุ่งเข้ามาด้วยความโกรธเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ทักษะของธาตุลมดูเหมือนจะดีความเร็วในการเคลื่อนที่นี้ไม่ช้าไปกว่ารถยนต์เลยเพียงแต่จางเสี่ยวโหวยังไม่ถึงมาตรฐานดังนั้นเขาจึงไม่รู้วิธีที่จะหยุดและจอด
“พวกแกไอ้เด็กเวรการสอบประจำปีก็ใกล้เข้ามาแล้วพวกแกยังไม่ตั้งใจฝึกสมาธิอีกแต่กลับมาทำเรื่องพวกนี้ถ้าฉันเห็นแบบนี้อีก ฉ
