สึกดีใจแทนโม่ฟาน
ดูเหมือนว่าพี่โม่ฟานจะเก่งจริงๆ เขาเรียนเวทมนตร์ได้ในเวลาอันสั้นอย่างไม่คาดคิด
ทันใดนั้น เย่ซินเซี่ยก็ตระหนักได้บางอย่าง เธอมองโม่ฟานด้วยดวงตาที่สวยงามซึ่งบ่งบอกว่าเธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง
โม่ฟานตอบอย่างจริงจัง “มีอะไรเหรอ?”
“พี่ยังปลุกพลังได้ไม่ถึงครึ่งปีเลย ตามที่รู้กัน แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์สูงก็ยังต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งปีกว่าจะเปิดใช้งานทักษะระดับต้นได้อย่างสมบูรณ์” เย่ซินเซี่ยกล่าว
ไม่จริงน่า แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์สูงก็ยังต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งปีในการปลุกพลังจนถึงเปิดใช้งานงั้นเหรอ?
งั้น…การที่ฉันสามารถใช้ทักษะระดับต้นได้อย่างสมบูรณ์หลังจากผ่านไปครึ่งปีมันก็เร็วเกินไปจริงๆ!
ปัญหาคือ โม่ฟานไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
เจ้าหัวทึบมู่ไป๋ก็สามารถควบคุมดวงดาวได้สี่ห้าดวงแล้ว จากที่เขาเห็น การที่ตัวเขาเองสามารถเปิดใช้งานเวทมนตร์ได้แล้วมันก็ไม่น่าจะผิดปกติอะไรไม่ใช่เหรอ?
แต่ทำไมใบหน้าประหลาดใจของเย่ซินเซี่ยถึงให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังมองสัตว์ประหลาด?
เป็นไปได้ไหมว่าการเรียนรู้ทักษะระดับต้นได้ภายในครึ่งปีเป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างยิ่งในโลกนี้?
“คำว่า ‘มีพรสวรรค์สูง’ ใน ‘แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์สูงก็ยังต้องใช้เวลาหนึ่งปี’ นี่หมายถึงระดับไหน?” โม่ฟานถามอย่างระมัดระวัง
โม่ฟานไม่อยากเปิดเผยความจริงที่ว่าเขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย
“มู่หนิงเสวี่ยถือเป็นคนที่มีพรสวรรค์มา
