หลังจากที่โม่ฟานกลับถึงบ้าน สิ่งที่เขานึกถึงมีเพียงคำพูดของมู่เหอ คำพูดเหล่านั้นดูจริงจังและจริงใจอย่างไรก็ตาม ความดูถูกที่เขามีต่อตระกูลโม่และต่อตัวเขาเองนั้นชัดเจนมาก
ถึงกับเป็นจอมเวทระดับต้นไม่ได้เลยงั้นเหรอ?
“พ่อคนนี้แหละ จะทำให้แกกลืนน้ำลายตัวเอง!”
โม่ฟานยอมรับว่ามีช่วงหนึ่งที่เขาและคุณหนูเล็ก มู่หนิงเสวี่ย สนิทสนมกันมากอย่างไรก็ตาม ในวัยเยาว์ เขาไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะนำภัยพิบัติแบบไหนมาสู่ครอบครัวที่ยากจนของเขาตั้งแต่วันนั้น โม่ฟานก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าความแตกต่างทางชนชั้นทางสังคมนั้นมีอยู่จริง
“โม่ฟาน ฮ่าๆๆ! พ่อแก้ปัญหาให้ลูกได้แล้ว! พ่อโทรหาเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ปรากฏว่าตอนนี้เขาไปได้ดีมากเขาเป็นประธานของโรงเรียนเวทมนตร์เทียนหลาน เขาบอกว่าถ้าลูกตั้งใจฝึกฝนเวทมนตร์เขาก็จะให้ลูกเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์เทียนหลานและให้ลูกปลุกพลังธาตุเวทมนตร์ได้โอกาสแบบนี้มีแค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ ลูกต้องพยายามให้เต็มที่จริงๆ นะ เข้าใจไหม?”โม่เจียซิงผู้มีใบหน้าซูบผอมเดินเข้ามาในบ้านพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่เขาตบไหล่โม่ฟาน
โม่ฟานมองรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของพ่อถ้าเป็นตัวเขาตามปกติ เขาก็คงจะมีความสุขและฉลองด้วยการดื่มเหล้าขาวกับพ่อสักแก้วอย่างไรก็ตาม หลังจากที่รู้ความจริงแล้ว เขาจะยังเชื่อในเสียงหัวเราะที่ซื่อสัตย์และสดใสของพ่อได้อย่างไร?สิ่งที่ทำให้โม่ฟานยิ่งไม่เชื่อในพ่อผู้เป็นที่เคารพของเขาคือ ไม่มีใครในสังค
