Content warning : มีเรื่องของความเชื่อส่วนบุคคล กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
บทที่ 110 หุ่นเชิด (1)
เหงื่อเย็นออกท่วมตัวเหมียวจื่ออั๋ง เขาถึงกับหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง จึงทำได้เพียงส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากเฝ่ยไป๋ลู่เท่านั้น “หะ หัวหน้า…”
เฝ่ยไป๋ลู่เคลื่อนไหวรวดเร็ว เตะชายที่อยู่ด้านหลังเหมียวจื่ออั๋งกระเด็นทันที
เสียง ‘ปึง!’ ดังขึ้น แล้วชายที่มีรอยสักเมื่อตอนกลางวันคนนั้นก็ล้มกลิ้งอยู่บนพื้น
“ฉันนึกว่าเป็นผี ทำเอาตกใจแทบตาย!” เหมียวจื่ออั๋งตบหน้าอกพลางมองชายที่มีรอยสัก ยังคงรู้สึกกลัวอยู่ในใจ เขาอยากจะเข้าไปต่อยสักสองสามครั้ง
เฝ่ยไป๋ลู่ยื่นมือไปขวางเขาเอาไว้ แล้วจ้องมองชายที่อยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง “อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม เขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว”
ทันทีที่พูดจบ ผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นก็ขยับแขน กระดูกพลันส่งเสียงแตกดัง ‘แกร็ก’ แล้วเขาก็ปีนลุกขึ้นมา
เขาก้มศีรษะลง แล้วจู่ ๆ ก็หันกลับมาร้อยแปดสิบองศา ดวงตากลมโตที่โกรธแค้นมองตรงมายังเฝ่ยไป๋ลู่
รูปลักษณ์ที่คุ้นเคยนี้ทำให้เฝ่ยไป๋ลู่ใจเต้นรัว “หุ่นเชิดกายเนื้อ!”
“ดวงตาดุร้าย เหมือนตายตาไม่หลับ…” เหมียวจื่ออั๋งมองหุ่นเชิดกายเนื้อแล้วมองกานว่างที่อยู่ไม่ไกล เขาพลันรู้สึกชาหนึบที่หนังศีรษะ แล้วเสียงพูดก็ขาดหาย “นี่ก็ตั้งนานแล้วแต่พี่ชายจากสำนักเก้าสวรรค์คนนี้ยังไม่ตื่น คงไม่ได้โดนทำเป็นหุ่นเชิดไปอีกคนหรอกนะ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ตระห
