จะทำลายห้วงมิติและกาลเวลาได้
แต่…
ผู้คนเหล่านี้เองก็ไม่เว้นเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร
หนังสือและแผ่นหยกตรงหน้าชายชราถูกเผาทำลายไปเรื่อย ๆ
ตอนนั้นเอง ชายชราก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “เวลาเปลี่ยนแปลงไป ยุคสมัยเปลี่ยนไป ถึงพวกเราจะแข็งแกร่งมาก เราก็เป็นแค่ปลาที่กระโดดออกมาจากธารแห่งกาลเวลา ถึงเราจะบังเอิญกระโดดออกไปได้ ในไม่ช้าเราก็ต้องกลับไปที่ธารแห่งกาลเวลาอยู่ดี”
“เส้นทางแห่งความเป็นอมตะกำลังถดถอดยลง และตำนานจะสิ้นสุดลง!”
“โชคชะตาของเราถูกกำหนดให้กลายเป็นแค่ฝุ่นผงแล้ว”
หลังจากที่ถอนหายใจ
ชายชราก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปยังฉู่โม่ว ดูเหมือนว่าเขาอยากจะพูดบางสิ่ง แต่เมื่ออ้าปากออก มันกลับไม่มีเสียงอะไรออกมาและกลายเป็นเสียงถอนหายใจในท้ายที่สุด
และแล้ว
เขาก็ยกเท้าขึ้นและเดินเข้าไปในกองเพลิง
ด้วยเปลวเพลิงลุกโชน เขากลับกลายเป็นจุดแสงสว่างมากมาย แล้วจึงจางหายไป
มีแค่เพียงเสียงเดียวที่ถูกส่งผ่านมาเบา ๆ
“กลายเป็นว่า… พวกเราผิดพลาดมาตั้งแต่แรกเริ่ม!”
เสียงนั้นบางเบาจนแทบจะไม่เป็นศัพท์
…
ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ภาพตรงหน้าเขาค่อย ๆ มืดมัวลง แล้วฉู่โม่วก็กลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง
แต่เขาก็ยังไม่ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง
ตอนนี้
ภาพที่เขาได้เห็นผ่านการเดินทางย้อนเวลาในม้วนภาพไท่ฮวงนี้น่าสะพรึงกลัวเสียจนเขาต้องเผชิญหน้ากับพายุที่ถาโถมในจิตใจ
เขาไม่คาดคิดเลยว่า
ตัวตนในตำนานเหล่านี้จะต้องตายจากไปค
