ามเข้าใจในหลายกฎเกณฑ์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
และในตอนนั้น เขาทำการวิเคราะห์ข้อสงสัยเกี่ยวกับกระบวนท่าที่ยังไม่เคยเข้าใจมาก่อน
เรียกได้ว่า แค่ชาถ้วยนี้ถ้วยเดียวก็ช่วยประหยัดเวลาศึกษาได้อย่างน้อยร้อยปี!
“ถ้าคุณฉู่ชอบฉันก็ดีใจ”
ชายชรายิ้มและกล่าว “ฉันยังพอมีเหลืออยู่ ไว้จะเอามาให้ทีหลังนะ”
“มันล้ำค่าเกินไป แค่ได้ดื่มถ้วยเดียวก็ถือเป็นพรสำหรับผมแล้ว ผมจะรับชาจากท่านมาอีกได้ยังไงกัน… ไม่ต้องฟุ่มเฟือยนักหรอกครับ!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าไปมาและกล่าว
“คุณฉู่พูดผิดแล้ว”
“คุณคือผู้ที่ช่วยชีวิตอวิ๋นหลิงเอาไว้ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว นอกจากนั้น ฉันเองก็ถูกใจคุณด้วย ชาแค่เล็กน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
“คุณฉู่อย่าปฏิเสธเลย รับมันไปเถอะ!”
ชายชรากล่าวเช่นนั้น
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้าในท้ายที่สุด “ถ้าอย่างนั้น ผมก็ต้องขอรบกวนด้วยครับ!”
“ต้องแบบนี้สิ”
ชายชรายิ้มกว้างและกล่าวพร้อมพยักหน้า
หลังจากนั้น
เมื่อดื่มชาไปอีกสักพัก ชายชราก็วางถ้วยชาลง จ้องมองฉู่โม่วที่นั่งอยู่ตรงหน้า และเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง “คุณฉู่ เมื่อวานอวิ๋นหลิงบอกฉันว่าคุณอยากเจอฉัน มีเรื่องอะไรเหรอ? ถามมาได้เลย ฉันน่ะรู้ทุกเรื่อง!”
“มีเรื่องบางอย่างที่ผมอยากจะถามท่านน่ะครับ”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าประเด็น ฉู่โม่วเองก็วางถ้วยชาลงและกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ผมสงสัยว่า ท่านรู้จักอักขระศักดิ์สิทธิ์แบบนี้มาจากที่ไหนเหรอคร
